Last updated: 19 พ.ย. 2569 | 14 จำนวนผู้เข้าชม |
สรุปคำตอบสำคัญ (Quick Answer)
ระบบบำบัดน้ำเสียแบบตะกอนเร่ง (Activated Sludge) คือกระบวนการบำบัดน้ำเสียทางชีวภาพที่เติมออกซิเจนให้จุลินทรีย์ย่อยสลายสารอินทรีย์ในบ่อเติมอากาศ แล้วแยกตะกอนจุลินทรีย์ในบ่อตกตะกอนก่อนสูบตะกอนบางส่วนกลับเข้าสู่ระบบ โรงงานควรควบคุมค่า DO ให้อยู่ที่ 1.02.0 mg/L ค่า SVI 50150 mL/g และปรับสมดุล F/M Ratio อย่างสม่ำเสมอเพื่อป้องกันปัญหาตะกอนอืดและตะกอนลอย

สำหรับเจ้าของโรงงาน ผู้จัดการฝ่ายวิศวกรรม และผู้ควบคุมระบบบำบัดมลพิษ การรักษาเสถียรภาพของระบบบำบัดน้ำเสียโรงงานอุตสาหกรรมให้ปล่อยน้ำทิ้งผ่านเกณฑ์มาตรฐานอยู่เสมอถือเป็นภารกิจสำคัญที่ส่งผลต่อทั้งความต่อเนื่องของสายการผลิตและกฎหมายสิ่งแวดล้อม ในบรรดาเทคโนโลยีบำบัดทางชีวภาพทั้งหมด ระบบบำบัดน้ำเสียแบบตะกอนเร่ง หรือที่นิยมเรียกกันว่า ระบบ Activated Sludge (ระบบ AS) เป็นระบบที่ถูกเลือกใช้งานอย่างแพร่หลายที่สุดในภาคอุตสาหกรรม เนื่องจากสามารถรองรับภาระสารอินทรีย์ได้ดีและปรับรูปแบบการทำงานได้ยืดหยุ่น
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหัวใจของระบบบำบัดน้ำเสียแบบตะกอนเร่งคือสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก หากขาดการดูแลรักษาระบบบำบัดน้ำเสียที่เป็นระบบ หรือปล่อยให้ค่าพารามิเตอร์หลักอย่างค่าออกซิเจนละลายน้ำ (DO) ค่าดัชนีปริมาตรตะกอน (SVI) และอัตราส่วนอาหารต่อจุลินทรีย์ (F/M Ratio) เสียสมดุล โรงงานมักเผชิญกับปัญหาระบบบำบัดน้ำเสียเรื้อรัง เช่น ภาวะตะกอนอืด ตะกอนลอย หรือระบบล่มจากสารเคมี บทความนี้จึงสรุปหลักการทำงาน วิธีดูแลรักษา และแนวทางแก้ไขปัญหาเชิงวิศวกรรมอย่างครบถ้วน โดยแยกข้อเท็จจริงทางเทคนิค คำแนะนำการปฏิบัติงาน และเงื่อนไขที่ควรให้วิศวกรผู้เชี่ยวชาญเข้าประเมินหน้างานไว้อย่างชัดเจน

Activated Sludge คือ กระบวนการบำบัดน้ำเสียทางชีวภาพแบบใช้ออกซิเจน (Aerobic Biological Treatment) ที่เลี้ยงกลุ่มจุลินทรีย์แขวนลอย (Suspended Growth) ในบ่อเติมอากาศเพื่อใช้สารอินทรีย์ในน้ำเสียเป็นอาหารในการเจริญเติบโต เมื่อกล่าวถึงว่า ระบบ Activated Sludge คือ อะไรในเชิงปฏิบัติ คำว่า "ตะกอนเร่ง" หมายถึงมวลตะกอนชีวภาพที่มีจุลินทรีย์ซึ่งมีชีวิตและพร้อมทำงานย่อยสลายของเสียอย่างรวดเร็ว (Active Biomass) เมื่อจุลินทรีย์ย่อยสลายสารอินทรีย์ (วัดในรูป BOD และ COD) แล้ว มวลจุลินทรีย์จะจับตัวกันเป็นก้อนตะกอน (Floc) ที่มีน้ำหนักมากพอจะจมตัวแยกออกจากน้ำใสในบ่อตกตะกอนได้
จุดเด่นที่ทำให้ Activated Sludge System แตกต่างจากบ่อผึ่งหรือบ่อเติมอากาศธรรมดา คือระบบการสูบตะกอนจุลินทรีย์จากก้นบ่อตกตะกอนย้อนกลับเข้าสู่บ่อเติมอากาศ (Return Activated Sludge: RAS) เพื่อรักษาความเข้มข้นของจุลินทรีย์ (MLSS) ให้อยู่ในระดับสูงตลอดเวลา ช่วยให้ระบบบำบัดน้ำเสียแบบตะกอนเร่งสามารถบำบัดน้ำเสียปริมาณมากได้ในพื้นที่บ่อที่กะทัดรัดกว่าบ่อบำบัดแบบธรรมชาติหลายเท่า
หากพิจารณาว่า Activated Sludge Process คือ ขั้นตอนใดบ้างตั้งแต่น้ำเสียเข้าจนถึงน้ำทิ้งออก การออกแบบมาตรฐานสำหรับโรงงานอุตสาหกรรมจะประกอบด้วย 5 องค์ประกอบหลักที่ทำงานเชื่อมโยงกันอย่างต่อเนื่อง ดังแสดงในแผนผังกระบวนการ (Activated Sludge Process Diagram) ด้านล่างนี้
แผนผังการทำงานของระบบบำบัดน้ำเสียแบบตะกอนเร่ง (Activated Sludge Process Diagram)

สาเหตุที่โรงงานอุตสาหกรรมในประเทศไทยตั้งแต่โรงงานอาหารและเครื่องดื่ม โรงงานสิ่งทอ ไปจนถึงนิคมอุตสาหกรรมนิยมเลือกใช้ระบบบำบัดน้ำเสีย AS หรือระบบบำบัดน้ำเสีย Activated Sludge เพราะมีประสิทธิภาพการลดค่า BOD และของแข็งแขวนลอย (TSS) ได้สูง มีความยืดหยุ่นในการปรับแต่งรูปแบบกระบวนการให้เหมาะกับพื้นที่ดินและลักษณะน้ำเสียของแต่ละโรงงาน โดยรูปแบบพื้นฐานที่พบได้บ่อยที่สุดคือ Conventional Activated Sludge (CAS) รวมถึงรูปแบบดัดแปลงอย่าง Extended Aeration (EA) และ Membrane Bioreactor (MBR) หากโรงงานกำลังวางแผนเลือกประเภทระบบให้เหมาะกับขนาดธุรกิจ สามารถศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่บทความ ระบบบำบัดน้ำเสียโรงงาน เลือกแบบไหนให้ผ่านเกณฑ์
| รูปแบบระบบ AS | ค่า MLSS ที่เหมาะสม (mg/L) | ค่า F/M Ratio (ต่อวัน) | ลักษณะเด่นและโรงงานที่เหมาะสม |
|---|---|---|---|
| Conventional Activated Sludge (CAS) | 1,0003,000 | 0.250.45 (ช่วงทั่วไป 0.150.5) | อายุตะกอนสั้น (315 วัน) รองรับน้ำเสียอัตราไหลปานกลางถึงสูง ใช้พื้นที่น้อยกว่าแบบ EA แต่ต้องควบคุมพารามิเตอร์ใกล้ชิด |
| Extended Aeration (EA) | 3,0005,000 | 0.050.15 | อายุตะกอนยาว (1530 วัน) ระบบเสถียร ทนต่อการผันผวนของน้ำเสียได้ดีและเกิดตะกอนส่วนเกินน้อย แต่ใช้บ่อเติมอากาศใหญ่และใช้ไฟเติมอากาศสูงกว่า |
| Membrane Bioreactor (MBR) | 4,00012,000 | ต่ำกว่า CAS (ขึ้นกับการออกแบบ) | ใช้แผ่นเมมเบรนกรองแทนบ่อตกตะกอน ประหยัดพื้นที่สูงสุดและได้น้ำทิ้งใสมาก เหมาะกับโรงงานพื้นที่จำกัดหรือต้องการนำน้ำกลับมาใช้ซ้ำ |
ข้อมูลช่วงพารามิเตอร์อ้างอิงจากแนวทางปฏิบัติการควบคุมระบบบำบัดน้ำเสียแบบตะกอนเร่ง (WastewaterAce, EFC Network, U.S. EPA) ทั้งนี้ค่าออกแบบจริงของแต่ละโรงงานอาจแตกต่างกันตามลักษณะน้ำเสียดิบ

หัวใจของการดูแลรักษาระบบบำบัดน้ำเสียแบบตะกอนเร่งคือการตรวจวัดและบันทึกค่าพารามิเตอร์ควบคุมอย่างสม่ำเสมอ เพื่อจับสัญญาณความผิดปกติได้ก่อนที่น้ำทิ้งจะเกินค่ามาตรฐาน พารามิเตอร์หลัก 3 ตัวที่ผู้ควบคุมระบบต้องติดตามทุกวันและทุกสัปดาห์ ได้แก่ ค่า DO น้ำเสีย, ค่า SVI และ F/M Ratio
หน่วย: mL/g โดย SV30 คือปริมาตรตะกอนที่จมตัวหลังตั้งทิ้งไว้ 30 นาทีในกระบอกตวงขนาด 1,000 mL และ MLSS คือความเข้มข้นของแข็งแขวนลอยในบ่อเติมอากาศ (U.S. EPA)
หน่วย: kg BOD / kg MLSS·วัน (หรือใช้ MLVSS แทน MLSS) โดย Q คืออัตราไหลน้ำเสีย (m3/วัน), BODin คือความเข้มข้น BOD เข้าระบบ (mg/L) และ V คือปริมาตรบ่อเติมอากาศ (m3) (DOE Performance Monitoring Guide)
| พารามิเตอร์ | ช่วงเป้าหมายแนะนำ | ความถี่ตรวจวัด | ผลกระทบหากค่าเบี่ยงเบนและแนวทางควบคุม |
|---|---|---|---|
| ค่า DO น้ำเสีย (Dissolved Oxygen) | 1.02.0 mg/L (ขั้นต่ำไม่ควรต่ำกว่า 1.0 mg/L ในบ่อเติมอากาศ) | ทุกวัน (อย่างน้อยวันละ 12 ครั้ง) | หาก DO ต่ำกว่า 1.0 mg/L ต่อเนื่องจะกระตุ้นแบคทีเรียเส้นใยและเกิดกลิ่นเหม็น (WastewaterAce) แต่หากสูงเกินไปจะสิ้นเปลืองพลังงานไฟฟ้า |
| ค่า SVI (Sludge Volume Index) | 50150 mL/g | สัปดาห์ละ 23 ครั้ง | SVI > 150 mL/g เสี่ยงภาวะตะกอนอืด (Sludge Bulking) ส่วน SVI < 70 mL/g มักเกิดตะกอนละเอียด (Pin Floc) ทำให้น้ำทิ้งขุ่น |
| F/M Ratio | CAS: 0.250.45 /วัน EA: 0.050.15 /วัน | สัปดาห์ละ 12 ครั้ง | F/M สูงเกินไปทำให้ตะกอนอ่อนและไม่จมตัว (ลดการทิ้ง WAS) ส่วน F/M ต่ำเกินไปทำให้ตะกอนแก่และเกิดฟองสีน้ำตาล (เพิ่มการทิ้ง WAS) |
| ค่า pH และธาตุอาหาร (N, P) | pH 6.58.5 (ควรเหลือ TIN ≥ 1.0 mg/L และ Ortho-P 0.51.0 mg/L) | pH ทุกวัน / N, P รายสัปดาห์ | น้ำเสียอุตสาหกรรมบางประเภทขาดไนโตรเจนหรือฟอสฟอรัส ทำให้จุลินทรีย์สร้างเมือกและเกิดตะกอนอืดได้ |
นอกจากการวัดค่าทางเคมีแล้ว การสังเกตสภาพของจุลินทรีย์ในระบบบำบัดน้ำเสียภายใน Activated Sludge Aeration Tank ด้วยตาเปล่าและกล้องจุลทรรศน์เป็นวิธีตรวจจับความผิดปกติที่แม่นยำและรวดเร็วที่สุดในงาน Activated Sludge Treatment

เสถียรภาพของระบบ Activated Sludge ขึ้นอยู่กับความพร้อมของเครื่องจักรกลเป็นสำคัญ โดยเฉพาะระบบเติมอากาศ บำบัดน้ำเสียซึ่งมักเป็นจุดที่ใช้พลังงานไฟฟ้าสูงสุดในระบบ โรงงานควรกำหนดแผนบำรุงรักษาเชิงป้องกัน (Preventive Maintenance) ที่ชัดเจน หากต้องการดูรายละเอียดอุปกรณ์เติมอากาศและหัวจ่ายอากาศสำหรับอัปเกรดระบบ สามารถตรวจสอบได้ที่หน้า อุปกรณ์และเครื่องเติมอากาศสำหรับระบบบำบัดน้ำเสีย
| รอบการตรวจเช็ก | อุปกรณ์ / จุดตรวจสอบ | รายการปฏิบัติงานบำรุงรักษา |
|---|---|---|
| ประจำวัน (Daily) | เครื่องเป่าลม (Air Blower) และตู้ควบคุมไฟฟ้า | ตรวจวัดกระแสไฟฟ้า (Amp), แรงดันลม (Pressure Gauge), ระดับน้ำมันหล่อลื่น, เสียงและการสั่นสะเทือนผิดปกติ รวมถึงสลับการทำงานของ Blower ชุดหลักและชุดสำรอง |
| ประจำวัน (Daily) | รูปแบบฟองอากาศในบ่อเติมอากาศ & ปั๊ม RAS/WAS | สังเกตการกระจายฟองอากาศทั่วทั้งบ่อ (หากฟองขึ้นเป็นก้อนใหญ่จุดเดียวอาจบ่งชี้ว่าหัว Diffuser แตกหรือท่อหลุด) ตรวจอัตราการไหลของปั๊มสูบตะกอนย้อนกลับและกวาดขยะหน้าตะแกรง |
| ประจำสัปดาห์ (Weekly) | หัววัด DO / pH Meter และกรองอากาศ Blower | ทำความสะอาดและสอบเทียบ (Calibrate) หัววัด DO และ pH เป่าทำความสะอาดไส้กรองอากาศ (Air Intake Filter) ของเครื่องเป่าลม และล้างรางน้ำล้น (V-Notch Weir) ในบ่อตกตะกอนไม่ให้ตะไคร่เกาะ |
| ประจำเดือน (Monthly) | สายพาน, ลูกปืน, วาล์วลม และใบกวาดตะกอน | ตรวจความตึงสายพาน Blower อัดจาระบีจุดหมุน ตรวจสอบรอยรั่วตามข้อต่อท่อลม เช็กการทำงานของมอเตอร์เกียร์ใบกวาดตะกอน (Clarifier Drive) และประเมินแนวโน้มค่าไฟฟ้าต่อปริมาณน้ำเสีย |
| ราย 612 เดือน (Semi-Annual / Annual) | หัวกระจายอากาศ (Diffuser) และน้ำมันเกียร์ | เปลี่ยนถ่ายน้ำมันหล่อลื่น Blower ตามคู่มือผู้ผลิต และตรวจเช็กสภาพแผ่นยาง EPDM ของหัว Diffuser ว่ามีการอุดตันหรือเสื่อมสภาพหรือไม่ (ระบบเติมอากาศแบบยกขึ้นได้จะช่วยลดเวลาซ่อมบำรุงโดยไม่ต้องสูบน้ำออกจากบ่อทั้งหมด) |

ปัญหาระบบบำบัดน้ำเสียที่สร้างความกังวลให้โรงงานมากที่สุดคือภาวะ Sludge Bulking (ภาวะตะกอนอืด) ซึ่งทำให้เกิดอาการตะกอนไม่จมตัวในบ่อตกตะกอน ชั้นตะกอนฟูขึ้นมาสูงจนหลุดล้นฝายน้ำล้นออกไปกับน้ำทิ้ง ส่งผลให้ค่าของแข็งแขวนลอย (TSS) และค่า BOD น้ำทิ้งเกินมาตรฐานอย่างรวดเร็ว โดยสาเหตุทางชีวภาพกว่า 90% มาจากการขยายตัวมากเกินไปของแบคทีเรียเส้นใย (Filamentous Bacteria) ซึ่งมีตัวกระตุ้นหลักคือค่า DO ต่ำต่อเนื่อง, ค่า F/M Ratio ไม่เหมาะสม, ภาวะขาดธาตุอาหาร (N, P), ค่า pH ต่ำ หรือน้ำเสียเน่าเหม็นตั้งแต่ต้นทาง ส่วนอีกกลุ่มคือ Viscous Bulking ที่จุลินทรีย์ผลิตสารเมือกมากเกินไป (Nihao Water, Amalgam Biotech)
แนวทางแก้ไขปัญหา Sludge Bulking อย่างเป็นขั้นตอน:
อีกหนึ่งอาการที่พบบ่อยในงาน Activated Sludge Wastewater Treatment คือปัญหาตะกอนลอย ในระบบบำบัดน้ำเสีย (Rising Sludge) ซึ่งแตกต่างจากตะกอนอืดตรงที่ตะกอนสามารถจมตัวลงก้นบ่อตกตะกอนได้ตามปกติ แต่เมื่อตะกอนค้างอยู่ก้นบ่อนานเกินไปในสภาวะขาดออกซิเจนและมีไนเตรต (Nitrate) สะสม แบคทีเรียจะเกิดปฏิกิริยาดีไนตริฟิเคชัน (Denitrification) เปลี่ยนไนเตรตเป็นฟองก๊าซไนโตรเจน (N2) เกาะติดก้อนตะกอนและดันให้ก้อนตะกอนลอยขึ้นมาเป็นแพบนผิวน้ำ โดยเฉพาะช่วงอากาศร้อน (WastewaterAce)
ส่วนกรณีฟองสีน้ำตาลเข้มเหนียวข้นล้นบ่อ (Viscous Brown Foam) มักเกิดจากกลุ่มแบคทีเรียเส้นใยชนิด Nocardia หรือ Microthrix ซึ่งเจริญเติบโตได้ดีเมื่ออายุตะกอนสูงเกินไป (Old Sludge) และมีไขมันหรือน้ำมันปนเปื้อนเข้าสู่บ่อเติมอากาศ (DEU Reference) วิธีแก้ปัญหาน้ำเสียทั้งสองกรณีมีแนวทางปฏิบัติที่ชัดเจนดังนี้:
ในระบบบำบัดน้ำเสียโรงงานอุตสาหกรรม เหตุการณ์น้ำยาทำความสะอาด (CIP), กรด-ด่างเข้มข้น, สารฆ่าเชื้อ, โลหะหนัก หรือตัวทำละลายรั่วไหลเข้าสู่บ่อบำบัดสามารถทำให้จุลินทรีย์ในระบบบำบัดน้ำเสียตายเฉียบพลัน (Toxic Shock) สัญญาณเตือนคือค่า DO ในบ่อเติมอากาศพุ่งสูงผิดปกติ (เพราะจุลินทรีย์ไม่ใช้ออกซิเจนแล้ว) ก้อนตะกอนแตกตัวเป็นฝุ่นละเอียด (Dispersed Growth / Pin Floc) น้ำทิ้งขุ่นมาก และค่า BOD/COD พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว (DEU Toxicity Reference)
| อาการที่พบหน้างาน | สาเหตุหลักที่เป็นไปได้ | การแก้ไขเบื้องต้น | เงื่อนไขที่ควรเรียกวิศวกรประเมิน |
|---|---|---|---|
| ตะกอนอืดไม่จมตัว (SVI > 150 mL/g) | แบคทีเรียเส้นใยสูงจาก DO ต่ำ, ขาด N/P หรือ F/M ไม่สมดุล | เพิ่มการเติมอากาศ, ตรวจ N/P, ปรับ RAS และ WAS | SVI พุ่งสูงต่อเนื่องเกิน 1 สัปดาห์ หรือจำเป็นต้องวางแผนเติมสารเคมี/ปรับระบบเติมอากาศ |
| ตะกอนลอยเป็นแพในบ่อตกตะกอน (Rising Sludge) | เกิดดีไนตริฟิเคชันสร้างฟองก๊าซ N2 ดันตะกอนลอย | เพิ่มอัตราสูบ RAS ลดเวลากักเก็บตะกอน และลด MLSS | ใบกวาดตะกอนชำรุด หรือปั๊ม RAS มีขนาดไม่เพียงพอกับอัตราไหลจริง |
| ฟองสีน้ำตาลเข้มเหนียวข้นล้นบ่อ | อายุตะกอนมากเกินไป (Old Sludge) และไขมันสะสม (เชื้อ Nocardia) | เพิ่มการทิ้ง WAS ตักฟองออกนอกระบบ คุมบ่อดักไขมัน | ฟองล้นเข้าบ่อตกตะกอนจนน้ำทิ้งเกินเกณฑ์หรือต้องปรับปรุงระบบดักไขมันต้นทาง |
| น้ำทิ้งขุ่นจัด ตะกอนแตกตัว ค่า DO พุ่งสูง | สารเคมีเป็นพิษ (Toxic Shock) หรือ pH ผิดปกติรุนแรง | เบี่ยงน้ำเสียพิษ ปรับ pH 6.58.5 หยุดทิ้ง WAS | จุลินทรีย์ตายจำนวนมาก ต้องวางแผน Reseeding และออกแบบบ่อปรับสมดุลเพิ่ม |
เหมาะกับโรงงานที่มีน้ำเสียสารอินทรีย์ย่อยสลายได้ทางชีวภาพ เช่น โรงงานอาหารและเครื่องดื่ม โรงงานแปรรูปสินค้าเกษตร โรงงานสิ่งทอ ฟอกย้อม และนิคมอุตสาหกรรมที่ต้องการประสิทธิภาพการลดค่า BOD และ TSS สูง
สำหรับระบบ Conventional Activated Sludge นิยมควบคุม MLSS อยู่ที่ประมาณ 1,0003,000 mg/L ส่วนระบบ Extended Aeration อยู่ที่ประมาณ 3,0005,000 mg/L ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับการออกแบบบ่อตกตะกอนและเครื่องเติมอากาศของแต่ละโรงงาน
ฟองสีขาวฟูมักพบในช่วงเริ่มเดินระบบใหม่ (Start-up) หรือภาวะตะกอนอ่อน (F/M Ratio สูง) รวมถึงมีสารลดแรงตึงผิวปนเปื้อน ส่วนฟองสีน้ำตาลเข้มเหนียวข้นมักเกิดจากตะกอนแก่เกินไป (Old Sludge) และการสะสมของเชื้อ Nocardia
อัตราการสูบ RAS ไม่มีตัวเลขตายตัวเพียงค่าเดียว แต่ต้องปรับให้สัมพันธ์กับอัตราการไหลน้ำเสียเข้า (Q), ความเข้มข้น MLSS และความหนาของชั้นตะกอน (Sludge Blanket) ในบ่อตกตะกอน เพื่อไม่ให้ตะกอนค้างก้นบ่อนานจนลอยตัว
อายุการใช้งานขึ้นอยู่กับชนิดวัสดุแผ่นยาง คุณภาพน้ำเสีย และรอบการล้างทำความสะอาด โดยควรสังเกตจากแรงดันลม (Back Pressure) ของ Blower ที่สูงขึ้นและค่า DO ที่ลดลง หากประสิทธิภาพการถ่ายเทออกซิเจนตกควรให้วิศวกรตรวจเช็กเพื่อล้างหรือเปลี่ยนอะไหล่
A: โดยทั่วไปในบ่อเติมอากาศ (Aeration Tank) ควรควบคุมค่าออกซิเจนละลายน้ำ (DO) ให้อยู่ที่อย่างน้อย 1.02.0 mg/L และไม่ควรปล่อยให้ต่ำกว่า 1.0 mg/L อย่างต่อเนื่อง เพราะจะกระตุ้นการเจริญเติบโตของแบคทีเรียเส้นใยและทำให้เกิดภาวะตะกอนอืด (Sludge Bulking) ในขณะเดียวกันการเติมอากาศมากเกินความจำเป็นจะทำให้โรงงานเสียค่าไฟฟ้าสูงโดยไม่เพิ่มประสิทธิภาพการบำบัด
A: ค่า SVI (Sludge Volume Index) ที่บ่งชี้ว่าตะกอนตกตัวได้ดีในระบบตะกอนเร่งแบบทั่วไปมักอยู่ในช่วงประมาณ 50150 mL/g หากค่า SVI สูงเกิน 150 mL/g แสดงว่าตะกอนเริ่มอืดและจมตัวช้า ส่วนค่า SVI ต่ำกว่า 70 mL/g อาจพบตะกอนละเอียด (Pin Floc) หลุดออกไปกับน้ำทิ้งทำให้น้ำขุ่น
A: ตะกอนอืด (Sludge Bulking) เกิดจากตะกอนเบาและฟูไม่ยอมจมตัวในบ่อตกตะกอน ส่วนใหญ่มักมีสาเหตุจากแบคทีเรียเส้นใย (Filamentous Bacteria) ขยายตัวมากเกินไป ส่วนตะกอนลอย (Rising Sludge) คือตะกอนที่จมตัวลงก้นบ่อแล้วแต่เกิดปฏิกิริยาดีไนตริฟิเคชันสร้างฟองก๊าซไนโตรเจน (N2) ดันก้อนตะกอนให้ลอยขึ้นมาเป็นแพบนผิวน้ำ
A: ฟองสีน้ำตาลเข้มเหนียวข้นมักสัมพันธ์กับอายุตะกอนที่มากเกินไป (Old Sludge) และไขมันน้ำมันสะสม ซึ่งเอื้อต่อการเติบโตของเชื้อ Nocardia หรือ Microthrix แนวทางแก้ไขคือเพิ่มอัตราการระบายตะกอนส่วนเกิน (WAS) เพื่อลดอายุตะกอน ตักฟองออกจากระบบไม่ให้หมุนเวียนกลับ และควบคุมไขมันจากบ่อดักไขมันต้นทาง
A: ให้หยุดหรือเบี่ยงเส้นทางน้ำเสียที่มีสารพิษเข้าบ่อพักสำรองทันที ตรวจวัดค่า pH และค่า DO ในบ่อเติมอากาศ ปรับค่า pH ให้อยู่ในช่วงเป็นกลาง (6.58.5) หยุดการสูบทิ้งตะกอน (WAS) เพื่อรักษาจุลินทรีย์ที่เหลืออยู่ และประสานวิศวกรสิ่งแวดล้อมเพื่อประเมินการเติมหัวเชื้อจุลินทรีย์ (Seeding) เพื่อฟื้นฟูระบบ
โรงงานของคุณกำลังเจอปัญหาตะกอนอืด ตะกอนลอย หรือระบบบำบัดน้ำเสียไม่เสถียรใช่ไหม?
ให้ทีมวิศวกรจาก PP Engineer (บริษัท ภัทรพัฒน์ เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด) ช่วยตรวจวิเคราะห์สภาพระบบบำบัดน้ำเสียแบบตะกอนเร่ง ปรับปรุงระบบเติมอากาศ และวางแนวทางแก้ไขให้ตรงจุด พร้อมให้บริการเจ้าของโรงงาน ผู้รับเหมา และเจ้าของธุรกิจในพื้นที่ นนทบุรี สมุทรปราการ กรุงเทพฯ ชลบุรี และพื้นที่ใกล้เคียง
หมายเหตุเชิงธุรกิจ: รายละเอียดอัตราค่าบริการสำรวจหน้างาน เงื่อนไขการรับประกันอุปกรณ์/งานติดตั้ง และระยะเวลาเข้าตรวจสอบหน้างานฉุกเฉิน [ต้องยืนยันข้อมูล] โดยตรงกับทีมวิศวกรก่อนออกใบเสนอราคา
บริษัท ภัทรพัฒน์ เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด (PP Engineer)
ที่อยู่ : (โครงการ SPK Factory) 39/2 หมู่ที่ 4 ถนน 345
ต.ละหาร อ.บางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี 11110
โทรศัพท์ : 061-273-1849, 082-916-3329
E-mail : wastewaterthailand@gmail.com
Facebook : https://www.facebook.com/thaiwastewater
Website : https://www.wastewaterthai.com